Hoe wil jij bewaard blijven?

Eerder deze week bracht ik een bloemetje op het graf van mijn vader. Dat doen mijn zus, broer en ik al 33 jaar. Op zijn verjaardag, vaderdag en zijn sterfdag: 12 mei 1990.

Ik sta dan altijd wat stijf voor het zwarte, marmeren blok. Kijkend naar de letters van zijn naam. Die letters die na al die jaren nog steeds zo onwerkelijk voelen. Niet binnenkomen.

Meestal sta ik er maar een beetje te staan. Soms zeg ik wat. Meestal denk ik wat. Maar eigenlijk wil ik vooral ook weer weg.

Het is niet de plek waar ik zijn ziel voel.

Zelfs niet toen ik bedacht had dat ik mijn vader wilde voorstellen aan onze oudste zoon: Tobias. Tobias lag daar in de maxi cosi, zonnetje op zijn gezicht. Half in slaap. Ik keek naar zijn mooie gezichtje en draaide deze naar de gedenksteen toe.

Want dan zou mijn vader hem kunnen zien?

Wat is dit raar, besefte ik.

Ik mompelde nog wat over dat ik zo gelukkig was dat ik moeder was geworden van een gezonde zoon. En vluchtte weg. Van de plek, van het onechte. Leuk bedacht, maar het klopte niet voor mij.

Maar vandaag

Terwijl ik vandaag het plantje op zijn graf zet, valt mijn oog op een nieuw gegraven graf. Ik herken de naam. Het is de dame waar mijn moeder jarenlang het huis heeft schoongemaakt.

Ik wist van haar overlijden, maar te zien dat ze hier nu ook ligt. Vlak naast mijn vader. Dat is gek. Zoals ze vroeger bij een verjaardag kwam koffiedrinken, zo is ze hier nu ook. Vlakbij.

Vandaag geen gemaaktheden van mijn kant. Geen gemompel, enkel de gedachte dat hij al 33 jaar niet jarig is geweest.

Ik loop weg en weer valt mijn oog op een bekende naam. Dit keer van een buurman van vroeger. Paar deuren verder.

En opeens plopt er van alles binnen. Het is hier een wederzien van mensen die elkaar gekend hebben. Op wat voor manier dan ook. Close, minder close. Zakelijk, privé.

Het doet me beseffen dat al de hier begraven mensen familie, vrienden en kennissen hebben. En kinderen daarvan. Die hier rondlopen. Namen zien staan, herinneringen hebben aan de persoon achter de naam. Levendige herinneringen of slechts een vage herkenning bij het zien van de letters.

Ik denk verder.

Mensen hebben het er met elkaar weleens over: hoe ze bewaard willen blijven.

Begraven, gecremeerd. Een plekje in de zon, in de natuur. Je as die voorleeft in een sieraad of tatoeage.

Maar wie denkt er nog een stap verder over na?

Bewaard in de zin van herinnerd worden. Onuitwisbaar gemaakt omdat mensen het nog over je hebben. Herinneringen aan je ophalen. Aan jullie tijd samen.

Bewaard, zodat je niet echt weg bent.

Bewaard, omdat het troost kan geven als je dierbaren je nog eens dichtbij kunnen voelen.

Bewaard in een box: het pakket van je hart.

Het is een andere manier van bewaard worden.

Eentje waar ik die ziel wel in terugvind.

Kijk er hier eens naar. En lees hoe je zelf op een eenvoudige maar vooral leuke manier met je nalatenschap aan de slag kunt gaan.

P.S. Bij het weglopen van mijn vaders graf landde er een witte vlinder op een plantje. Misschien is zijn ziel er toch meer te vinden dan ik op dat moment dacht. Dank pap, voor je échte bezoekje in mijn gedachten;)