In memoriam

‘En wat dan, als jij van deze aardbol verdwenen bent. Hoe wil je dan herinnerd worden?’

Radio-DJ Giel Beelen stelt deze vraag aan het einde van elke aflevering van zijn podcast Kukuru. De podcast waarin hij zijn reis deelt op zoek naar leuke dingen die wél goed voor hem zijn. Hij spreekt er diverse mensen met kennis op het gebied van zelfontwikkeling en spiritualiteit.

Bij het horen van het woord herinner, sta ik aan.

Benieuwd naar de antwoorden scroll ik dan ook door een tiental afleveringen heen.

Om al snel te ontdekken dat de meeste antwoorden op elkaar lijken.

Tikkeltje teleurgesteld klik ik Spotify weg en ga bij mezelf te rade.

Waar komt die teleurstelling vandaan? Wat zocht ik dan?

Misschien is het wel mijn drang naar groots en meeslepend. Intens.

Die niet bevredigd werd.

Want zo verlopen de meeste levens niet.

Een aantal van de podcastgenodigden beantwoordt De Grote Vraag in het licht van zijn of haar levensmissie. Dat hij of zij hoopt iets te hebben bijgedragen aan het leven van anderen.

‘Dat ik mensen heb geïnspireerd om een avontuurlijker leven te leiden.’

‘Dat ze mij herinneren als zij van EFT en dat EFT belangrijk is.’

‘Dat mensen positief veranderd zijn door mijn tijd hier.’

‘Dat ik de wereld voor de ander een beetje mooier heb gemaakt.’

Niet gek, want Giel heeft ze in de podcast meer dan een uur bevraagd over deze missie.

Een enkele keer hoor ik dat iemand herinnerd wil worden om de groei die hij in zijn leven heeft doorgemaakt.

‘Als een man die de moed had om naar zijn hart te luisteren.’

‘Als iemand die zijn eigen pad bewandelde.’

‘Toen ik begin 20 was zou ik beroemd gezegd hebben, nu als een authentiek persoon.’

En Giel zelf? Die erkent dat hij het een lastige vraag vindt. Die hij niet kan beantwoorden, omdat hij midden in een transitie zit. Van het ‘radiomannetje’ naar … ja, waar naartoe? De podcastgesprekken zijn er om hem te helpen in die zoektocht.

In een latere aflevering krijgt hij de vraag nog een keer terug geketst. En het lijkt erop dat de gesprekken hem al meer helderheid gegeven hebben. ‘Als een verbinder,’ antwoordt hij.

Ik denk dat, zodra je het hebt over wat je hier op de wereld kwam doen, het relatief is. Want je verandert, je groeit. En je levenswerk groeit met je mee.

Ligt het antwoord in het ZIJN, dan is het veel eerder een houvast, een richtlijn. Dan kun je bij jezelf te rade gaan of je dagelijkse handelingen kloppen met de persoon die je wil zijn.

Als ik herinnerd wil worden als een liefdevolle moeder met aandacht voor haar kinderen, dan kan ik mezelf daaraan herinneren. Elke dag opnieuw.

Ik merkte dat de antwoorden over het ZIJN en je rol als vader, moeder of vriend me meer raakten.

‘Ik hoop dat ik iets betekend heb voor mijn kinderen.’

‘Als een aanwezige vader die er altijd was. Een goede vriend die er was, een luisterend oor.’

‘Veel belangrijker vind ik, dat ik een goede moeder was voor mijn jongens, een leuke vriendin voor al mijn geliefden en mijn liefje.’

En ik concludeer dat ik me het meest kan vinden in het antwoord dat coach Reine Rek aan Giel geeft:

‘Ik hoop dat de mensen van wie ik echt heb gehouden me herinneren als liefdevol en eigenzinnig. Dat ze stukjes van me zullen missen, maar er zullen ook stukjes zijn van: godzijdank dat dat voorbij is. Dat ze mij in de volledigheid herinneren. Leuk, speels, vrij, en ook de veroordelende, irritante delen.’

Dit is waarnaar ik zocht. Het pure, echte. Het totaalbeeld.

Hoe fijn is het als mensen zoveel mogelijk van je herinneren. Niet alleen dat mooie deel wat je graag wil laten zien. Maar jouw echte leven. Inclusief je fouten en je eigenaardigheden. Omdat het dan geloofwaardig is. Het is het leven dat jij hebt geleefd. Dat er in zijn totaliteit heeft mogen zijn. En dat mag blijven voortleven. In de verhalen van anderen.

Eva, de dochter van schrijver Kluun vertelt dit heel treffend in haar gesprek met Merlijn Kamerling (in het boek: Je bent niet alleen, 2022). Eva verloor op driejarige leeftijd haar moeder en heeft, na 20 jaar, nog steeds niet het idee dat ze haar moeder kent.

Ze zegt:

‘Ik heb het gevoel dat er een verhaal over mijn moeder bestaat dat ik heel goed ken. Dat verhaal wordt verteld door mijn vader en door haar vrienden. Zij vertellen me dan dat mijn moeder zo’n fantastische vrouw is, de meest fantastische die er maar bestaat.

Dat is heel leuk om te horen, maar het is natuurlijk niet realistisch. Toch vertellen ze me nooit de andere kant van haar verhaal. Haar minder leuke eigenschappen.’ 

‘Het is natuurlijk ook wel leuk om te denken dat je moeder helemaal perfect was. Maar liever zou ik een completer plaatje hebben.’  

Nu jij….

Stel jezelf eens voor dat Giel voor jouw neus staat en je vraagt: hoe wil jij herinnerd worden?

Wat zou jij antwoorden?

(Er is geen goed of fout.)

En ik?

Ik zou zeggen: ‘Liefst zo breed mogelijk, Evelien in al haar facetten. De mooie en de minder mooie dingen. In the end weet ik dat ik mijn best heb gedaan, voor mijn kinderen, mijn partner, familie en vrienden. Dat ik liefdevol, fijn en humoristisch ben geweest. Maar ook mijn steekjes heb laten vallen. Zoals dat gaat bij mens-zijn. Ik hoop dat ze mijn liefde voor hen zullen onthouden, en me vergeven voor de dingen die ik niet zo goed heb gedaan.’

Tot zover, tot ‘morgen’ 😉