“Nee mam, geen brief”

Verdriet is best een ingewikkelde emotie. Voor TV-presentatrice en programmamaker Rachel Rosier in ieder geval wel. Voor mij in mijn jongere jaren zeker ook. En misschien voor jou ook wel.

Ik keek deze week naar een recente aflevering van De geknipte gast waarin Rachel Rosier vertelt hoe ze als twintiger de moeilijke gesprekken met haar ongeneeslijk zieke moeder vermeed. Ze wilde het niet over de dood hebben. Niet over afscheid. En vreesde dat haar moeder een brief voor haar zou schrijven.

“Ik dacht, mijn moeder is vast weer zo’n type die een brief gaat schrijven aan haar dochter. Daar was ik bang voor. Stom hè? Nu baal ik daarvan.”

Ik herken haar verhaal. Toen ik 16 was, werd mijn vader ziek. Ik herinner me dat de huisarts thuis deze nare boodschap kwam vertellen. Ik vlucht op de fiets het bos in.  Alleen. Een klein jaar later overlijdt hij, ik vlucht weer. Dit keer naar mijn kamer. Verdriet aangaan vond ik ontzettend moeilijk. Want hoe doe je dat als het voelt als iets waar je nooit meer uit gaat komen?

Rachel vindt het ook maar lastig, zo vertelt ze.

“Ik had het al eerder meegemaakt met mijn opa die een brief had geschreven. Die ik nu overigens kwijt ben en wat ik echt verschrikkelijk vind. Hij had voor ons allemaal een brief geschreven en het was supermooi wat erin stond. Maar elke keer als ik die brief las, dan barstte ik weer in huilen uit. Dus ik dacht: dat moet ik niet ook nog met mijn moeder hebben; dat die ook zo’n brief gaat schrijven en dat ik de hele tijd moet huilen als ik die brief lees.”

Na het overlijden van haar moeder beseft ze hoe waardevol zo’n brief had kunnen zijn.

Net als Rachel mis ik iets tastbaars van mijn vader. Mooie nagelaten woorden. Niet alleen aan mij gericht, maar ook over hemzelf. Wie hij was. Wat hij dacht. Wat hem bezighield.

Dat had ik op latere leeftijd zo graag willen lezen. Om hem beter te leren kennen, iets wat nooit meer kan.

Het kan anders

Een afscheidsbrief klinkt groot en beladen. Maar woorden nalaten hoeft niet groot en zwaar te zijn. De vorm hoeft ook helemaal geen brief te zijn. Er zijn ontzettend veel varianten om jouw woorden te delen, zoals:

🖊️ Een grappige anekdote op een bijpassende kaart.
📸 Een foto met een verhaal erbij.
🎶 Een songtekst van een lied die iets over jou zegt.

Wat je ook achterlaat, het geeft betekenis. Het biedt troost. Houvast. Het laat een stukje van jou voortleven.

Laat iets na op jouw manier

Ik weet hoe lastig het kan voelen om hiermee te beginnen. Daarom help ik mensen om op een luchtige, creatieve manier woorden na te laten. Zonder zwaarte. Zonder ‘moeten’.

Wil je weten hoe? Ontdek mijn programma Woorden voor Morgen.

Ik sprak laatst iemand die de wekelijkse Woorden voor Morgen-mails leest: 
“Toen ik het idee losliet dat ik schrijf voor het moment dat ik er niet meer ben, was ik de drempel over. En vond – én vind – ik het gewoon leuk om ermee bezig te zijn.”

Benieuwd hoe jij dat op jouw manier kan doen? Lees hier verder: Woorden voor Morgen, start vandaag.