Regie over je dagboeken

Vandaag bleef ik per toeval haken in het programma ‘Tijd voor MAX’ waar Diewertje en haar zus Tessel Blok aan tafel zaten om te vertellen over het boek dat net is uitgekomen: ‘Dragelijke Lichtheid. Het tienerdagboek van mijn Joodse moeder tijdens de Tweede Wereldoorlog’.

Diewertje heeft het boek geschreven na de vondst van het dagboek van haar moeder.

‘Hoe was het om het dagboek van je moeder te vinden?’ wordt aan de zussen gevraagd.
‘Fantastisch! Je krijgt een kijkje in het hoofd van je moeder van voordat ze je moeder was’, antwoordt Diewertje.

Mag jouw kind in jouw hoofd kijken?

Ik word getriggerd, omdat dit precies is wat ik vertel in het online programma ‘Creeër jouw Pakket van je Hart’: mag jouw kind later stukken lezen waarin je je ware zelf laat zien? Maak je hem deel van je gedachten? Mag hij in je hoofd kijken?

En of dit nu voor of tijdens het moeder/vader-zijn is, waardevol is het sowieso. Dat stellen ook de zussen Blok: ‘De emotie was er natuurlijk al bij het vinden. Het is een bijzonder ego-document voor ons. Een schat.’

Niet voor hun ogen bestemd

Ga jij zelf aan de slag om jouw verhalen op te schrijven, dan is er uiteraard een groot verschil. Diewertje en Tessel Blok vonden het dagboek van haar moeder wat mogelijk – of eerder waarschijnlijk – niet voor hun ogen bedoeld was. In mijn online programma schrijf je met je kind in je achterhoofd. En misschien dat je dat tijdens het schrijven ook weleens vergeet. Omdat je zo in een flow zit, zo geniet van het schrijven. Maar toch, een aanmerkelijk verschil.

De interviewer vraagt aan Diewertje, die zelf ook in dagboeken heeft geschreven, of ze het erg zou vinden als haar kinderen later haar dagboeken vinden. ‘Ik heb ze voorgelezen over toen ik hun vader leerde kennen. Dat kan ik nu, met afstand.’, antwoordt ze, ‘maar ik zorg wel dat ze straks verdwenen zijn’. Ze lacht erbij. Ik zou hetzelfde denken over mijn dagboeken;-)

Oftewel: neem het heft in handen en laat achter wat jij achter wil laten. Pak de regie over je dagboeken.