Te leuk om niet te delen

Gister las ik het boek In de kantlijn van de tijd (Balans, 2023).

Een boek waarin de twee cabaretiers Paul van Vliet en Claudia de Breij elkaar brieven schrijven.

Zomaar uit een idee ontstaan.

Want begin 2022 ontving Claudia een uitnodiging van Paul om een briefwisseling met hem aan te gaan. Om er een boek van te maken. Claudia zei ja, want zoals ze zelf zegt: ‘Tegen Paul van Vliet zeg je ja’.

Ze beginnen met schrijven en al snel vinden ze een vorm. Het gaat vanzelf. Want ze geven elkaar alle ruimte om te schrijven over gedachten en ideeën die ze vaak voor zichzelf houden. ‘Maar die te leuk zijn om niet te delen.’

Herkenbaar. 

Al dat moois dat je niet altijd deelt. 

Omdat je er geen actie aan koppelt. Zoals bijvoorbeeld schrijven. Schrijven geeft sowieso ruimte.

Het helpt je even stil te staan, je gedachten te ordenen en je gedachten- en ideeënstroom op gang te helpen.

Tussen die wirwar aan gedachten kunnen zomaar pareltjes zitten. Te leuk om niet te delen. Met een dierbare ander.

Denk jij ook niet dat er een hoop bijzondere verhalen of verhaaltjes het daglicht kunnen zien. Die anders zomaar verborgen blijven?

Er is zoveel wat we van elkaar niet weten. Wat jouw kinderen ook niet van jou weten. En waar je ze zomaar eens een plezier mee zou kunnen doen, door ze op te schrijven.

Lieve lezer van mijn blog, dat deed me eraan denken om je een idee voor te houden:

Hoe zou het zijn als je een tijdje brieven zou schrijven? Op een diepgaande en toch ook luchtige, misschien zelfs humoristische manier.

Over wat je bezighoudt in je werk, over je kinderen, je dagelijkse bezigheden.

En je bewaart deze brieven. Misschien wel – hou me maar voor een romanticus – in gekreukelde enveloppen met een touwtje erom heen;)

Dat ‘tijdje’ bepaal je helemaal zelf

Ook waarover je schrijft.

Het is niet alleen leuk voor de lezer. De lezer die later jouw stapeltje brieven ontvangt. En zich daarmee kan onderdompelen in jouw gedachtekronkels.

Het is ook een cadeau aan jezelf. 

Even stilstaan. In deze wereld waarin uren niks lijken. Al hebben ze nog steeds dezelfde zestig minuten. 

Even lekker op adem komen.

Tijd voor jezelf.

Denk er maar eens over na.

En liever nog: pak die pen. En ga;)

P.S. Helaas overlijdt Paul van Vliet terwijl de briefwisseling nog lang niet klaar is. Claudia geeft er deze mooie woorden aan. Die ik dan weer te mooi vind om niet te delen: Je had nog een heel leven achter je. En ik had er veel meer van willen horen. 

💜