Wie wat bewaart, heeft wat

Chocola, geld, eten, energie, …

Ja, als je wat bewaart, heb je op een later moment nog iets te pakken.

Zo bewaarde ik de weekplanner van Plint uit 2020. Omdat hij zulke mooie plaatjes en gedichtjes had. Te mooi om te laten verdwijnen. Deze week vond ik hem weer. En hij komt meteen van pas.

Want voor mij heeft hij vandaag een doel.

Ik ga er een experiment mee doen. Om je te laten zien hoe uit het niets iets kan ontstaan. Alleen door aandacht te geven en jezelf door die aandacht met iets te verbinden. Niks afdwingen, jezelf alleen maar openstellen.

Waar ik wil me (opnieuw) mee verbinden?

Na de lancering van het Episodus Pakket van je hart twee weken geleden, merk ik dat ik in een periode van luwte terecht ben gekomen. De wereld mag kennis gaan maken met het pakket dat tijdens de lancering zo vol lof werd ontvangen. Er is dus (marketing)werk aan de winkel.

Alleen lijkt het gevoel van ‘werk’ me in de weg te staan. Er moet iets gebeuren – marketing – en daar zijn nogal wat wegen voor bedacht. Maar ik verdwaal. Niet alleen door alle (soms tegengestelde) informatie, maar ook door het wegraken van mezelf. Van mijn intentie waarmee ik dit alles ben gestart.

Dus maak ik even pas op de plaats. En ga ik iets doen dat me weer met die intentie verbindt. De intentie om van alles achter te laten voor mijn kinderen. En de intentie om anderen dit te leren. Te leren stilstaan bij en schrijven over. Ook over alledaagse, kleine dingen. Omdat we niet weten welke stukjes tekst voor ons/onze kind(eren) in de toekomst impact zullen maken. Inzicht zullen geven, troost bieden, ze geliefd laten voelen.

Tover iets tevoorschijn

Voor mij werkt het om zomaar iets erbij te pakken en dat als start te zien. De start die mijn inspiratie op gang laat komen. In dit geval de gevonden weekkalender.

Blader ~ blader ~ blader.

Week 20 is lief, week 23 toepasselijk, week 32 hartverwarmend en week 34 heeft een goeie grap. Week 36 it is!

Iets met auteursrecht dat ik hem je niet kan laten zien. Maar eigenlijk maakt dat ook niet uit. Het gedicht van week 36 gaat over een surprise-ei en hoe fijn het zou zijn als je een handleiding zou hebben voor je kind.

Er schiet me iets te binnen voor onze dochter van zes.

Terwijl ik er verder over nadenk, knip ik het gedichtje uit, plak het op een kartonnen kaartje, tik de stroom aan woorden in Word en schrijf het over. Met de turquoise fineliner, want dat is op dit moment haar lievelingskleur.

Half uurtje later lees ik het nog eens door, bedenk hoe dit ‘later als ze groot is’ op haar overkomt en glimlach. Hij is goed. Hij is liefdevol, grappig en eerlijk. That’s me.

Meer is het niet. Schrijven om na te laten.

Want jij kiest wat bij jou past. Wat jouw start bepaalt. En wat jouw resultaat is.

Tijd kun je niet bewaren, herinneringen wel.

En hoe meer jij ze opschrijft, met de gebeurtenis nog vers in je geheugen, hoe meer waarheidsgetrouw het is. Vanuit jezelf bekeken dan. Verse herinneringen laten zich ook sneller en intenser op papier zetten, omdat je een niet al te groot beroep op je geheugen hoeft te doen.

Als je de stemmen in je hoofd kunt laten verstillen, kom je in een flow en ontstaat er iets. Vanuit het niets.

∞

Voor mij is het experiment geslaagd. Ik ben weer connected en heb de focus waarnaar ik zocht. En ik heb er weer een woordencadeautje bij!

En jij? Ga jij het experiment aan?

Kijk meteen eens of er iets in je opkomt. Wat jij als start kunt gebruiken. Schrijf het op en plan een half uurtje – max. een uur – om te schrijven.

Veel schrijfplezier ♥

En als je me wil laten weten wat jou heeft laten starten, zou ik dat supertof vinden. Mail me: evelien@episodus.nl